Daar zijn we weer!
Daar zijn we weer! Het is hier een hele tijd stil geweest. Niet omdat er niets gebeurde, integendeel. De afgelopen twee jaar stonden volledig in het teken van experimenten, resultaten verwerken, artikels schrijven, mijn thesis afwerken en alles voorbereiden voor het einde van mijn doctoraat. Toen ik deze blog begon, vertrok ik vanuit een grote droom: kunnen cyanobacteriën ooit helpen om langdurige ruimtemissies mogelijk te maken? Deze kleine blauwgroene organismen kunnen koolstofdioxide opnemen, zuurstof produceren en biomassa vormen. Binnen mijn onderzoek wilde ik nagaan of we ook de elektronen die tijdens hun fotosynthese ontstaan, kunnen opvangen en uiteindelijk kunnen gebruiken voor de productie van waterstof. Het idee klonk op papier relatief eenvoudig: plaats cyanobacteriën op een geleidende diamantelektrode, laat ze licht opvangen en verzamel de elektrische stroom die daarbij ontstaat. Maar zoals wel vaker in onderzoek bleek het woordje “plaats” heel wat ingewikkelder dan ...
