Daar zijn we weer!

 

Daar zijn we weer!

Het is hier een hele tijd stil geweest. Niet omdat er niets gebeurde, integendeel. De afgelopen twee jaar stonden volledig in het teken van experimenten, resultaten verwerken, artikels schrijven, mijn thesis afwerken en alles voorbereiden voor het einde van mijn doctoraat.

Toen ik deze blog begon, vertrok ik vanuit een grote droom: kunnen cyanobacteriën ooit helpen om langdurige ruimtemissies mogelijk te maken? Deze kleine blauwgroene organismen kunnen koolstofdioxide opnemen, zuurstof produceren en biomassa vormen. Binnen mijn onderzoek wilde ik nagaan of we ook de elektronen die tijdens hun fotosynthese ontstaan, kunnen opvangen en uiteindelijk kunnen gebruiken voor de productie van waterstof.

Het idee klonk op papier relatief eenvoudig: plaats cyanobacteriën op een geleidende diamantelektrode, laat ze licht opvangen en verzamel de elektrische stroom die daarbij ontstaat.

Maar zoals wel vaker in onderzoek bleek het woordje “plaats” heel wat ingewikkelder dan verwacht.

De cyanobacteriën moesten dicht genoeg bij de elektrode blijven om elektronen uit te wisselen. Tegelijk moesten ze voldoende licht, water en voedingsstoffen krijgen om gezond te blijven. Bovendien moest het volledige systeem bestand zijn tegen omstandigheden die relevant zijn voor ruimtetoepassingen.

Een behoorlijke verlanglijst voor een laagje organismen dat je niet eens met het blote oog kunt onderscheiden.

Onderweg veranderde mijn onderzoek daarom steeds meer in een zoektocht naar de perfecte match tussen levend en niet-levend materiaal: tussen cyanobacteriën en diamant. Die zoektocht bracht me onder andere naar Zwitserland, naar het SCK CEN, naar verschillende summer schools en uiteindelijk naar een onverwacht materiaal dat het keerpunt van mijn doctoraat zou worden.

Nu de laatste weken van mijn PhD zijn aangebroken, wil ik jullie opnieuw meenemen. Niet alleen naar de mooie eindresultaten, maar ook naar de experimenten die mislukten, de toevallige gesprekken die alles veranderden en de vele mensen en organisaties zonder wie dit onderzoek nooit mogelijk was geweest.

We beginnen de volgende keer bij een schijnbaar eenvoudig probleem: hoe zorg je ervoor dat cyanobacteriën blijven zitten waar je ze nodig hebt?

Spoiler: daarvoor kregen we hulp uit een verrassende hoek, van mosselen.